Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα bucólica. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα bucólica. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

21 Νοεμβρίου 2007

jugamos: quis est quis?τίς ἐστι τίς;


Hace tiempo, demasiado tiempo que no escribo (escribimos) nada en nuestra, repito, nuestra bitácora. Quizás estemos todos demasiados ensimismados, o tengamos muuuuucho trabajo o tengamos la necesidad de volver a ver por enésima vez el capítulo 23 de FRIENDS, pero lo cierto es que tenemos a nuestro CARPE algo abandonadillo.

Pues bien, como si fuesemos ociosos nobles franceses o patricios aburridos de nuestro día a día, os propongo un juego: QUIS EST QUIS? ΤΙΣ ΕΣΤΙ ΤΙΣ;

Las reglas van a ser muy sencillas:

1. pensemos en uno/a de nosotros ( que repetitiva estoy)
2. pensemos en un/a autor/a clásico/a con el que podamos relacionar a alguno/a de nosotros.
3. pongamos un fragmento de este autor en el blog.
4. dejemos que los demás intenten adivinar a quien hacemos referencia.
5. desvelemos el misterio al cabo de un tiempo prudencial (no vale cabrearse, ni enfadarse, ni contraatacar de manera barriobajera, o sea no valen utilizar los graffitos pompeyanos como venganza)


Como a mi se me ha ocurrido, yo empiezo:


M.Tyture, tu patulae recubans sub tegmine fagi
silvestrem tenui Musam meditaris auena;
nos patriae finis et dulcia linquimus arua.
nos patriam fugimus; tu Tityre, lentus in umbra
formosam resonare doces Amaryllida silvas.


T. O Meliboee, deus nobis haec otia fecit.
namque erit ille mihi semper deus, illius aram
saepe tener nostris ab ouilibus imbuet agnus.
ille meas errare boues, ut cernis, et ipsum
ludere quae vellem calamo permisit agresti...


No hace falta que os diga que se trata de BUCOLICA ,egloga I, de Virgilio.


M. ¡Títiro! Recostado tú bajo la fronda de una extendida haya ensayas pastoriles aires con tenue caramillo; nosotros abandonados a los lindes patrios y nuestros dulces campos, de la patria huimos, tu Títiro, despreocupado a la sombra, enseñas a las selvas a repetir el nombre de tu hernmosa Amarilis.

T-. ¡Oh Melibeo! Un dios fue quien nos concedió este descanso, pues él será siempre para mí un dios; su altar, un tierno corderillo de nuestros rebaños lo bañara frecuentemente con su sangre. Él fue quien, como ves, permitió que mis vacas vagasen libremente y que yo mismo, con rústica zampoña, cantase lo que me viniera en gana...


Recordad: debemos pensar en el autor, no en la temática del poema o del escrito.


¿EN QUIÉN DE VOSOTROS ESTOY PENSANDO AHORA?
QUIS EST QUIS? ΤΊΣ ΕΣΤΙ ΤΊΣ;/ET CUR? ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΙ;


(importante: siempre debemos justificar nuestra respuesta)